Vorige maand stierven er drie (mensen die ik kende). hoe ze binnensijpelen door de nauwste kieren en spleten,
ik schreef:
En dat ik blijkbaar niet de enige ben:
gaan zitten op vrijstaande stoelen, wegglippen
als we ons onbedacht in hun richting verplaatsen
alsof elke aanraking een fout is,
maar hoe ze ons met hun arendsogen blijven
bekijken, hun nekken rekken
als één van hen in één van onze
hoofden een vonk veroorzaakt, het opvlammen
in de kaarsen die we voor hen aansteken.
altijd als de noodzakelijke schemer tussen dag en nacht
zijn de schimmen er: laten we hen
niet vrezen, hen verwelkomen,
ze hebben niets meer
dan herinneringen om het lijf.
