Trip naar Watou

Gisterenochtend met mijn vader naar Watou gereden. Rijden van de regen naar de zon, deden we. Toen we er aankwamen, was net de zondagsmis uit. Een grote groep parochianen verliet de kerk en trok schijnbaar op weg naar café 't Oud Gemeentehuis. Idyllisch vond ik dat.
Gwij Mandelinck wisten we niet meteen wonen, maar we moesten het maar aan de mensen vragen en iedereen wees eensgezind dezelfde richting op: 'Gwij! Gwij! Daar om de hoek!'
Ook dat vond ik idyllisch.

De vrouw des huizes opende de deur. Een beetje verward was ze toen ik om 'de spiegel' vroeg. 'De spiegel van Sylvie Marie die op de vorige poëziezomer hing', verduidelijkte ik. 'Oh, natuurlijk!' riep ze uit en ze vergezelde me naar het gemeentehuis. Vader, die met zijn vrachtwagen wat moeite had moeten doen om voor het dichtershuis te parkeren, moest zijn kar keren en terugrijden naar het gemeentehuis. Daar troffen we de spiegel aan. Hij stond tegen die van Ruth Lasters aangeleund.

En dan, terwijl we aan het sjouwen waren, kwam ook de man zelf een kijkje nemen. Enthousiast was hij, vrolijk. Een warme handdruk. En dan maar praten over 'Zonder'. Hij kreeg er meteen een exemplaar van. Uit dank.

Er kon nog koffie worden gedronken bij hem thuis, zei hij. 'Dat kan niet', zei ik. Prins had volk uitgenodigd en die moesten die middag eten krijgen. Bovendien hadden ook zij hun werk te doen. Vandaag, op dit eigenste moment terwijl de spiegel veilig bij mij in Gent staat, staan immers de verhuiswagens klaar voor het huis in Watou. Gwij verhuist. De man die Watou op de kaart zette, trekt na dertig jaar de deur van het huis in het kunstdorp voorgoed achter zich dicht. Een hele stap, meer nog: 'een hels karwei, een angstaanjagende deadline', aldus de vrouw.

Ik wed dat ook sommige inwoners van Watou een kleine aardbeving zullen voelen als volgeladen trucks met boeken, gedichten en huisraad over het Watouplein zullen denderen richting Aartrijke. Hun vingers zullen even niet meer weten in welke richting te wijzen.