Watou in de huiskamer

Nu de poëziezomer van Watou ten einde loopt, is het stilaan tijd om de grote spiegels waarop de gedichten dit jaar werden gepresenteerd (heel symbolisch: in spiegels kijkt u in de verte, in spiegels ziet u een nieuwe dimensie waar het gedicht als het ware tussenhangt, niet voor niets dus zo passend bij het thema: dat de verte nabijer dan ooit was) te verwijderen. Vraag is: waar gaan die mooie dingen naartoe? Eén onderdak is er al: mijn woonkamer. Voor welk gedicht? Het mijne natuurlijk. Wat een geluk! Wat een geluk!