het bos

het bos staat er. vierhonderd jonge twijgjes
in weidegras als tandenstokers op teveel kaas.
we drentelen wat langs een ingebeeld beekje
'en hier moet de blokhut komen, een met
zitbankjes en een vuurtje voor de winter. '

niemand houdt ons het fantaseren tegen, we zijn
al vijftig bijna, de kinderen het huis uit, nu is het
aan ons. we verlaten de villa en verschansen ons
tussen de tandenstokers, ze staan er, gepriemd en
kreunend onder de minste wind. dat went, zeggen ze.