opa’s knullige winterwandelingen

verlegen als een baksteen tussen velen ontwaar ik hem
‘s winters wel eens krukkig tussen goot en drempels.

een morgen is de auto bevroren, een andere morgen is er geen zout
voor de straat en maakt hij zich uit de voeten met muts en kapmantel.
het is een zwarte stip zijn, een hoopje lichaamstemperatuur
ingeduffeld en opgevouwen als een rimpelende baby.

links en rechts ziet hij niets met dat deksel op zijn hoofd,
je zou hem warm vinden, maar alleen siddert hij nóg als een uit
de titanic gekantelde, kraakt hij als verse sneeuw. bijna zelfs
staat hij stil.

in de verte passeert soms een trein vol. hij kijkt dan, zwaait
met rode hand vanachter een ademwolk, drentelt verder.
ik vermoed achter hem misschien een steviger spoor.