noem het dichtersleed

in de boekenkast staan zelfs nog bundels
die verpakt zijn in plastiek. het transparante
vel laat hen niet toe, nóg niet toe te ontbladeren.
ik weet niet maar bij het rukken van dat vel eraf hoort
onbeschrijflijk geluid; bijna het scheuren van papier
maar dan met schrille kreetjes. ik vraag me steeds af:
krijsen de bundels van genot wanneer ik hen ontdoe
van de waas op hun letters? of gillen ze als naïeve
tienermeisjes bij een te bruuske ontmaagding?
en ook: verdient al het mijne eveneens zo’n vel?