bij het begraven

je staart, verstrakt, went aan
het wieken van een vink op een

tak. je te koude kleren verteren
met moeite de striemende wind,

je mond en ogen knijpen
samen maar je blijft staren, denkt:

‘geen maag die nu nog durft te
knorren.’ even later treed je uit,

lost op in ijle lucht, schrikt dan
van die plotse kerkklok achter je.