vondeling

voor een deur lig je dan: ‘s nachts, in sjaal
omzwachteld, je ogen een kooi voor de maan.
een kleine hand reikt uit maar tast
alleen in het hiaat; het is haar zorg niet
meer om je daarvan te behoeden.

’s morgens sluipt de dauw op je ene blote
teentje, sprenkelt ook je neusje nat, je niest
en binnen schrikt een hond. je huivert niet
bij het gestommel even later dat gewoon een
in de gleuf gevallen krant denkt te gaan rapen.