De fietstocht

Ik weet niet wat me tijdens het fietsen is overkomen, maar plotseling werd ik overspoeld door verdriet. Ik kreeg zowaar een heuse huilbui tijdens dat fietsen van me. De weg voor me werd steeds waziger en ik had moeite om het stuur voor mij recht te houden. Ik wreef de tranen met één hand weg maar ze bleven maar komen. Ik remde, plaatste mijn voeten van op de trappers op de grond en liet de mensen naar me kijken. ‘Wat zou er met haar…’ zag ik ze al denken. Ik zuchtte. Een mens mag toch wel even een zakdoek bovenhalen, zeker?