de egel

op kousenvoeten waar ik ’s nachts liever niet door de kamer.
daarnet hoorde ik nog iemand fluiten in de kast.
even vroeg ik: ‘wie daar?’ maar er kwam geen antwoord.
dan maar blijven luisteren en terwijl gordijnlijnen tellen.
ook de egel naast mij wordt daar rustiger van.

over de egel: soms kijkt hij me in het holst van de nacht aan met zijn
witte ogen en dan maar aandringen, aandringen, aandringen:
ontvuist je handen, laat er bloemen in bloeien, ruik eraan!

stel je nu maar voor, het gezin dat momenteel op de pechstrook
staat te kijken naar hoe hun volumewagen getakeld wordt.
zijn zij niet veel slechter af?

ik ontken het antwoord, maar weigeren is toegeven. mijn dode
huisdieren zullen niet meer verrijzen, mijn gevierendeelde
doopvont zal men niet meer lijmen en er is nog zoveel
dat eenmaal andermaal verkocht werd.
de egel heeft gelijk maar stopt daarom nog niet met steken.