ik zie: Ray

Gisteravond onderuitgezakt voor een, ik mag het wel zeggen, culturele film 'Ray' genaamd. We kozen de lange versie op de dvd met extra scènes en hadden zo een tweetal uur voor de boeg. Verveeld heb ik me geen seconde. Ray gaat, zoals vele hersenen wel weten, over het leven van muzikant Ray Charles . Voor het zien van de film kende ik de man alleen maar omdat hij vorig jaar wel eens durfde te sterven en omdat tv daar wel eens wat aandacht aan besteed had, maar meer niet. Anders is het nu, de film gaat chronologisch over het opbouwen van Rays carrière maar weeft natuurlijk ook het web van privé-intriges en dat maakt het wel boeiend allemaal. Een duim voor Jamie Foxx' rolvertolking, een legende even overtuigd naspelen is vast wel een moeilijke opgave, laat staan als die legende blind is en vreemde stappen maakt. Ik heb vaak met open mond zitten kijken, aangenaam het ritme meegetikt met mijn benen en ook wel eens nóg stiller geworden.