dicht 4: dauw

alles wat ik denk, moet eerst de ochtend hebben overleefd.
onthoud dat.

ik kan je in het holst van de nacht naar alle sterren hebben verweten,
ik kan je in het heetst van de dag, in het heetst van het vuur hebben
bestreden en dat het dan ’s avonds nóg eens summumt.

slapen in dat schemerbed baart me zorgen, ik krimp in foetus en
lik de tranen tussen mijn tenen droog.

's morgens lig ik dan weer uitgestrekt, de
lakens van me af, mijn naakte tieten bloot en
het besef: pas beslapen is het bed
kreukelvrij.