verhaal 2: kleur

kleur.

Onlangs had ik een waanzinnige discussie. Misschien heb je het zelf nog nooit voorgehad als zodoende, maar mensen vragen zich over het algemeen de gekste dingen af. Zo kreeg ik ook laatst weer af te rekenen met een prangend en typisch menselijk raadsel: welke kleur heeft het leven? Laat me even. Het was een vriendin die me de vraag stelde. We zaten in het park op een bankje, een ideale plek om je door een dergelijke waanzin te laten overmeesteren. Haar eigen voorkeursantwoord had ze al een tijdje vastgesteld: ravenzwart. Nu wou ze weten wat ik daarvan dacht.
‘Ach.’, had ik geantwoord, terwijl ik nauwkeurig begonnen was de grassprietjes te tellen. ‘Doe nu eens niet zo dwangmatig zwartkijkerig. Het is altijd hetzelfde: de enige twee mogelijke variaties die de gemiddelde mens kan bedenken zijn ofwel het varkensroze, ofwel het grauwzwarte. Zielig vind ik dat.’
Ze had me verwonderd, maar ook vooral verwijtend aangekeken. Ik begreep het wel: ‘gemiddeld’ genoemd worden is nooit prettig. Ik trachtte haar nog te paaien met spreuken als: ‘een gemiddelde bevat elk extreem’ en ‘zonder jou hebben we geen schrijfstof’, maar het kwaad was al geschied. Ze gunde me geen blik meer waardig. Het enige wat me uit deze toestand nog kon bevrijden, was toegeven aan het voorgelegde vraagteken en op het leven een kleur te kleven. Ik dacht aan het roggbiv van de regenboog, incluis de twee onzichtbaren: infra en ultra, maar ik kon de keuze niet maken. Ik had ook gewoon zomaar iets kunnen zeggen en haar het lichtblauw aansmeren om van de discussie verlost te zijn, maar daar wilde ik me niet in verlaten. Integendeel, ik keek steeds bedenkelijker en bedenkelijker, de vinger op mijn kin - deels op mijn mond - en fijngeknepen ogen en haar blik werd steeds geduldiger. Tot een standvastig antwoord kwam ik echter niet, ik kon er simpelweg geen touw aan vastknopen. Het moet toeval geweest zijn toen ik even verder een verdwaalde lijster opmerkte die net op dat ogenblik, als een geschenk uit de hemel, zijn witgeurende boodschap naar de grond joeg. ‘Wit.’, zei ik toen standvastig. ‘Wit?’, vroeg ze. ‘Ja, wit.’, herhaalde ik. ‘Hetgeen je bekomt als je alle kleuren hard doet tollen.’

Sylvie